Mo hata lekha

  ସବୁ କିଛି ଥାଇ ବି ଏଠି କିଛି ତ ନାହିଁ ଟଙ୍କା ଅଛି ଗାଡି ଅଛି.... ଅଛି ତ ବଙ୍ଗଳା                ହେଲେ ମଣିଷ ଠଓରେ ହସ ନାହିଁ ନୀତି ଏମିତି ଜୀବନ କଟୁଛି        ହେଲେ ଖୁସି ରେ ଟିକେ ଜୀଇଁବା ପାଇଁ                ତା ପାଖେ ସମୟ ନାହିଁ.... ସବୁ କିଛି ଥାଇ ବି ଏଠି କିଛି ତ ନାହିଁ..  ଯାଇଛି ଆଜି ମଣିଷ ଏଠି ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ               ନିଜେ ନିଜର ପାଇଁ ନାହିଁ ଟିକେ ସମୟ ସବୁ କିଛି ଥାଇ ବି ଏଠି କିଛି ତ ନାହିଁ..... ବାହୁ ଅଛି ବଳ ଅଛି...        ଅଛି ତା ପାଖେ ପ୍ରଚୁର ଶକ୍ତି  ହେଲେ କିଛି କରିବା ପାଇଁ ତା ପାଖେ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ନାହିଁ  ହଜି ଯାଇଛି ଆଜି ଏଠି ମଣିଷ ଓଠରୁ ହସ..  କର୍ମକୁ ଭୁଲି ମଣିଷ ଆଜି ଭାଗ୍ୟକୁ ଦଉଛି ଦୋଷ..  ଫୁଲ ଅଛି.. ଫଳ ଅଛି                 ଅଛି ତ ସୂନ୍ଦର୍ ପ୍ରକୃତି  ହେଲେ ମଣିଷ ଏଠି ଦୁଃଖରେ                            ଲୁହ ଝରାଉଛି ନିତି  କହିବାକୁ ଗଲେ ଆଜି ମଣିଷ ଜୀଇଁବା ଭୁଲି ଯାଇଛି ଓଠର...

କିଛି ସ୍ଵପ୍ନ ଲୁହ ହୋଇ ଝରି ଯାଇଥାଏ ଆଞା, ନମସ୍କାର... ମୁଁ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପ୍ରଦୀପ.. ଆଜିର ଶୀର୍ଷକ ଟି ହେଉଛି କିଛି ସ୍ୱପ୍ନ ଲୁହ ହୋଇ ଝରି ଯାଇଥାଏ .. ଯେଉଁଥିରେ ଆପଣ କିପରି ଜିବନରେ କିଛି ଦୁଃଖ କୁ ଭଲି ଖୁସିରେ ରହି ପାରିବେ,  ଆପଣଙ୍କ ଚାରି ପାଖେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନଷ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞ ହେବା ଦ୍ଵାରା କିପରି ଆପଣ ପୂର୍ବଠୁ ଅଧିକ ଖୁସି ହୋଇ ପାରୁଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ପାଇବେ ତ ଚାଲନ୍ତୁ ଆଉ ଡେରି ନ କରି ତଳେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟକ  ଶବ୍ଦକୁ  ପଢିବା  ଆଉ  ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା... ଜାଣିଛନ୍ତି ଗୋଟିଏ ପିଲା ଯେତେବେଳେ ଛୋଟ  ଥାଏନା ତା ମନ ଭିତରେ ସବୁବେଳେ ଜୀବନରେ କିଛି ନା କିଛି ବଡ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ... ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ବଡ ହୁଏ ସେଇ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ଭୁଲିବାକୁ ଲାଗେ... ସେଥିରେ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଅଟଳ ରହି ସ୍ଵପ୍ନକୁ ହାସଲ କରନ୍ତି ତ କିଛି ଲୋକ ଅଭାବ ଅସୁବିଧା, ଖରାପ ପରିସ୍ଥିତିର ଆଢୁଆଳରେ ଆସି ନିଜ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ମନରେ ମାରି ଦିଅନ୍ତି ଆଉ  ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାନ୍ତି... ତ କିଛି ଲୋକ ଚେଷ୍ଟା କରୁ କରୁ ନିଜ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି.. ଜାଣିଛନ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟକ ମଣିଷ ତା ଜିବନରେ ସବୁବେଳେ ଚାହୁଁ ଥାଏ କି ସେ ଚାହୁଁଥିବା ତାର ସ୍ଵପ୍ନ ସାକାର ହେଉ, ପାଖରେ ଟଙ୍କା ପଇସାର କିଛି ଅଭାବ ନ ରହୁ, ଦୁଃଖ ସୁଖ ରେ ସାଥ ଦେବା ପାଇଁ ଗୋଟେ ଭ...

  ପ୍ରକୃତି vs ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆ ଆଞା ନମସ୍କାର୍... ମୁଁ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପ୍ରଦୀପ... ଆଜି ଗୋଟିଏ ବଢିଆ ଶୀର୍ଷକ ଉପରେ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ ଯେଉଁଥିରେ ଆପଣ ଜାଣିବାକୁ ପାଇବେ କେମିତି ମଣିଷ ଦିନ କୁ ଦିନ ତାର ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ହରେଇ ବସୁଛି, ଆଉ ସବୁ କିଛି ଥାଇବି କିପରି ମଣିଷ ହସିବା ଭୁଲି ଯାଉଛି, ଏଇ facebook, whatsup, YouTube ଆଦି ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆକୁ ଛାଡି ବାହାରେ ବି ଏମିତି କଣ ଦୁନିଆ ଅଛି ଯାହା କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ସ୍ଥିର ନୁହଁ ହୃଦୟକୁ ବି ଖୁସିରେ ଭରିଦେବ ତାହା ଆଜି ଜାଣିବାକୁ ପାଇବେ ତେଣୁ ଆଜିର ଶୀର୍ଷକଟି ହେଉଛି ପ୍ରକୃତି vs ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆ .. ତ ଚାଲନ୍ତୁ ଡେରି ନ କରି ତଳେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ପ୍ରତି ଟି ଶବ୍ଦକୁ ପଢିବା ଆଉ ଉପଭୋଗ କରିବା... ଜାଣିଛନ୍ତି ମଣିଷ ସକାଳ ହେଲା ଠୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନଇଁବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆରେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଯାଇଛି କି ନିଜ ପାଖରେ ବସିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ହସ ଖୁସିରେ ଦୁଇ ପଦ କଥା ହେବାକୁ ଭୁଲି ଯାଉଛି  ଆଜିର ମଣିଷ ହୁଏତ ବହୁତ ଆଗକୁ ଉନ୍ନତି କରୁଛି ହେଲେ ସେତିକି ଅଧିକ୍ ନିଜର ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ହରେଇ ବସୁଛି... ଏଥିପାଇଁ  କେବଳ ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆ ଯେ ଦାୟୀ ସେ କଥା ମୁଁ କହୁ ନାହିଁ.. ବାସ ଆପଣ ଗୋଟିଏ କଥା ଜାଣି ରଖନ୍ତୁ ଯେ.. ଏଇ facebook, WhatsApp, YouTube ଆଦି ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆକୁ ଛାଡି ବାହାର ପ୍ରକୃତିରେ ଏମିତି ବହୁତ୍ ...

ଆଞା ନମସ୍କାର... ମୁଁ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପ୍ରଦୀପ... ଆଜି ଗୋଟେ ନୂଆ ବିଷୟ ଉପରେ କହିବାକୁ ଯାଉଛି ଯାହାର ଶୀର୍ଷକ ଟି ହେଉଛି ଜୀବନ ଆଉ କଲମର ମୁନ .. ଯେଉଁଥିରେ ଆପଣ ଏଇ କଲମ ମୁନ ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବନକୁ ଜିଇଁବାର ଆଶା ପୁଣି ଥରେ ଫେରି ପାଇବେ... ଖୁସିରେ ରହିବାର ଉପାୟ ଜାଣି ପାରିବେ.. ଏତେ ଦୁଃଖ ବା ଅସୁବିଧା ସତ୍ତ୍ଵେ ବି କେମିତି ଜୀବନକୁ ଜିଇଁବେ ଆଉ ପ୍ରତିଟି ଅସୁବିଧାକୁ କେମିତି ସାମ୍ନା କରିବେ ତାହା ଆଜି ଶିଖି ପାରିବେ... ତ ଆଉ ଡେରି ନକରି ଚାଲନ୍ତୁ ତଳେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦକୁ ପଢିବା ଆଉ ଅନୁଭବ କରିବା.... ହଁ ହେଇ ପାରେ କିଛି ପରିସ୍ଥିତି ମୋତେ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ବହୁତ  ମଜବୁର୍ କରିଛି କିନ୍ତୁ ଗୋଟେ କଥା ଏଇଠି ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ସତ କି ସେଇ ପରିସ୍ଥିତି ମୋତେ ଯେତିକି ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ଯ କରିଛି ମୁଁ ନିଜକୁ ସେତିକି ମଜବୁତ୍ କରି ଗଢି ତୋଳିଛି...  ଲୁହ ହୁଏତ ଆଖିରୁ ଝର ଝର ହୋଇ ଝରି ପଡ଼ିଚି ହେଲେ ଭିତରୁ କେବେ ମୁଁ ଭାଙ୍ଗି ପଡି ନାହିିଁ... ରାତି ରାତି ହୁଏତ ମୁଁ ଶୋଇବା ଭୁଲି ଯାଇଛି ହେଲେ କେବେ ଜିବନରେ ଆସୁଥିବା ଅସୁବିଧାକୁ ସମାଧାନ କରିବାର ପ୍ରୟାସ ଛାଡି ନାହିଁ..  ଲୋକ କୁହନ୍ତି ଏତେ ସବୁ..ହେଲା ପରେ ବି ପ୍ରଦୀପ ତମେ କେମିତି ଦମ୍ଭ ହୋଇ ଚାଲୁଛ.. ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବାସ ମୋର ଗୋଟିଏ ଜାବାବ ଥାଏକି ବାହାର ଦୁନିଆର ଖରାପ ପରିସ୍ଥିତି ହୁଏତ ମୋତେ ହରେଇବାକୁ ବହୁତ୍ ଚେ...

  ମୁଁ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପ୍ରଦୀପ ପ୍ରଧାନ... ଏଇ କବିତା ମୁଁ ମୋ ଜିବନରେ ସାମ୍ନା କରିଥିବା ଅସୁବିଧା, ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇବା ଆଉ ସମୟ ଆଢୁଆଳରେ ଦୁରେଇ ଯିବା ତଥା ସମ୍ପର୍କକୁ ନେଇ ସମାଜ ରେ ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ରୁ ଯେଉଁ ଅଭିଜ୍ଞତା ମିଳିଛି ସେଥିରୁ କିଛି ଶବ୍ଦ ତଥା ଭାବନା ନେଇ ଲେଖୁ ଲେଖୁ ଲେଖି ଦେଇଚି ଗୋଟେ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶୀ କବିତା.. କବିତାର ଶୀର୍ଷକ ହେଉଛି.. '' ଜୀବନ ଦୀପ '' ଜୀବନ ବାଟର କଣ୍ଟକିତ ରାସ୍ତାରେ                 ପଥିକ ହୋଇ ଚାଲୁଛି ମୁଁ ପ୍ରଭୁ... ପୂର୍ବ ଜନ୍ମେ କି ଦୋଷ କରିଥିଲି..                    ମୋ ସାଥେ କାହିଁ ଏମିତି ହେଉଛି ସବୁ.. ଆପଣାର ଆପଣାର ଯାହାକୁ ମୁଁ ମନେ କରେ..        ବିଶ୍ବାସ ତୁଟାଇ ହାତ ଛାଡେ ସେ ଅଧା ବାଟରେ..  ବୁଝିହୁଏ ନାହିଁ ଏଠି କିଏ ପର କିଏ ଆପଣାର..         ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଏଠି ନିଜ ରକ୍ତ ବି ହୁଏ ନିଜଠୁ ପର..  ପ୍ରେମର ଏଠି ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ                               ଦିଅନ୍ତି ମୂଲ୍ୟ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ..  ସ୍ୱାର୍ଥରେ ପଡି ଏଠି ମଣିଷ ଚିହ୍ନେ ନାହିଁ ମଣିଷକୁ...